امروزه وقتی از فرزند و فرزندآوری سخن به میان می آید میبینیم که بیشترین دغدغه والدین علی الخصوص مادرها در مورد فرزندانشان از همان زمان آغازین خلقت و ازهمان دوران جنینی علاوه برتعیین جنسیت آن ، سلامتی و زیبایی اش میباشد و گرچه صالح بودن و …هم مدنظر باشد اما سخنان به گونه ای است که زیبایی و جنسیت ظهور و بروز بیشتری دارد و از درجه اهمیت بالاتری برخوردار است. اما آیا سیره و روش و منش اهل بیت و بزرگان ما هم به این صورت بوده و ایشان هم این چنین از خداوند طلب فرزند میکردند؟ از امام على عليه‌السلام روايت است كه فرمود: من از خداى خود فرزندانى زيباروى و خوش قامت نطلبيدم، بلكه از پروردگارم خواستم فرزندانى به من عطا كند كه “مطيع خدا و خائف از او “باشند، تا هر گاه به آنان مى‌نگرم كه مطيع خدايند، چشمانم روشن گردد (۱) 

 ۱. ما سألتُ ربّي أولادا نضر الوجه، ولا سألتُه ولدا حسنَ القامة، ولكن سألتُ ربّي أولادا مطيعين للّه‌ِ،وجلين منه حتّى إذا نظرتُ إليه وهو مطيعٌ للّه‌ قرّت عيني بحارالانوار، ج۱۰۱، ص۹۸.